Blessures zijn een onvermijdelijk onderdeel van het leven van elke atleet, of je nu een doorgewinterde professional bent of net begint. Inzicht in de oorzaken, behandelingen en langetermijneffecten van veelvoorkomende blessures kan het verschil maken in herstel en preventie. In deze vraag-en-antwoordsessie met Edd, of je nu geblesseerd bent of gezond en geïnformeerd wilt blijven, biedt deze sessie praktische, evidence-based inzichten om je vooruit te helpen.
Ik liep de blessure op in juli tijdens de 100 km van de Race to the Stone. Ik passeerde net de 37 kilometer en voelde wat ongemak in mijn lies. Ik kon het tempo wat terugschroeven en doorgaan, maar bij kilometer 42 kreeg ik behoorlijk wat pijn en besloot ik de stekker eruit te trekken en ermee te stoppen. Ik strompelde nog een paar kilometer naar het controlepunt halverwege en registreerde mijn allereerste DNF.
Eerlijk gezegd was het absoluut prima, en ik was er helemaal oké mee. Belangrijker nog, het was de juiste beslissing. Ik dacht altijd dat ik mezelf in de steek zou laten, maar dat deerde me helemaal niet.
Er was een kleine mentale strijd gaande in mijn hoofd tijdens de paar kilometer die ik nodig had om de beslissing te nemen (ik overwoog serieus om de tweede helft van de ultra te lopen), maar het zou dom van me zijn geweest om door te gaan om mijn trots te redden.
Ik vermoed dat er sprake is van een scheur in het labrum van de heup, het kraakbeen rondom het heupgewricht.
De eerste paar maanden had ik behoorlijk wat last van ongemak en worstelde ik met mobiliteitsproblemen aan de linkerkant (van mijn heup). Pas eind november lukte het me om mijn linkersok aan te trekken zonder de hulp van mijn vrouw (of mijn 7-jarige dochter).
Ik heb in september een röntgenfoto laten maken om een heupfractuur uit te sluiten en ik heb eindelijk een afspraak voor een MRI-scan begin januari. Ik hoop dat we eindelijk de oorzaak kunnen achterhalen en eraan kunnen werken. De afgelopen maanden waren nogal frustrerend om afspraken en doorverwijzingen te krijgen, maar ik ben de NHS enorm dankbaar, want ze zijn geweldig geweest en ik heb (gelukkig) de scan 3-4 maanden eerder kunnen regelen dan mij was verteld.
De eerste paar maanden had ik er echt last van – ik denk meer mentaal dan fysiek. Ik was van extreem actief naar helemaal niet meer kunnen sporten gegaan. Hardlopen is een belangrijk onderdeel van mijn leven en (hoe vreemd het ook klinkt) ik voelde me een beetje verloren zonder. Ook het niet kunnen doen van simpele dingen zoals in en uit de auto stappen, mijn kinderen achterna rennen en mijn zoontje dragen, putte me behoorlijk uit.
Naarmate de maanden verstrijken, heb ik me er volledig bij neergelegd dat ik er een tijdje uit zal zijn, en ik vind het nu prima. Ik kijk er echt naar uit om er weer mee aan de slag te gaan, maar aan de andere kant heb ik geen haast, want we zullen het herstelproces volledig respecteren.
Ik ben de afgelopen maanden naar een fysio geweest en heb wat krachttraining gedaan. We zijn vrij licht begonnen om wat mobiliteit terug te krijgen en nu dat beter is, zijn we onlangs begonnen met wat gewichten. Ook heel veel wandelen.
Mijn NoblePro loopband heeft een enorme rol gespeeld in mijn revalidatie. Ik noemde in mijn vorige antwoord al dat ik veel wandel. Bijna alles heb ik op de loopband gedaan. In de beginfase van mijn blessure vond ik het een zeer risicoloze manier om wat stappen te zetten.
Als ik pijn of ongemak ervaarde, kon ik gewoon stoppen en thuis blijven, in plaats van een eindje verderop te moeten lopen en mogelijk te moeten hinken. Sinds de heuppijn verdwenen is en ik weer wat mobiliteit terug heb, doe ik er bijna dagelijks alles aan om weer in beweging te komen. Meestal loop ik 5 km voordat ik begin met werken of tijdens de lunch, en doe ik 's avonds nog een sessie met de focus op elevatie (gewoon om de quadriceps te trainen).
Mijn belangrijkste doel is om weer te gaan hardlopen. Zodra ik groen licht krijg om te gaan hardlopen, ga ik me richten op mijn herstel. Ik kijk er echt naar uit om dat werk weer op te pakken. Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik in 2025 nog ultralopen ga doen. Als ik in de tweede helft van volgend jaar een paar kortere afstanden kan lopen, zou dat een zeer welkome bonus zijn.
Dit is een lastige vraag, omdat iedereen anders omgaat met blessures, dus ik kan er niet echt antwoord op geven... maar voor mij zette het de zaken echt in perspectief, en ik dacht dat er op dit moment veel dringender dingen in de wereld spelen dan mijn onvermogen om te rennen. Ik denk dat je gewoon naar het grotere geheel moet kijken en dankbaar moet zijn voor alles wat je hebt. kan Doen.
En zoals het gezegde luidt: "De comeback is beter dan de tegenslag."
door:
